Sıkça sorduğunuz bir soruya ışık tutması ümidiyle, 2006 yılında Genç Hayat dergisinde yayımlanmış söyleşimden küçük bir bölümü sizlerle paylaşıyorum...

-------------------------------------------------------------------------------

Günümüzde -alaylı ya da mektepli- oyuncu olmayı kafasına takmış bir genç nasıl bir manazarayla karşılaşır?

Hayatta ve tabi ki tiyatroda başarılı olmanın ilk şartı sevgidir. Bu sevgi, sizi, enerji harcadığınız işe karşı bir miktar yetenekli yapar ve çalışarak bu yeteneğinizi geliştirirsiniz. Bence çalışma yönteminde, usta-çırak ilişkisi veya akademik eğitimin çok büyük bir farkı yoktur. Yalnız bu noktada mektepli ve alaylı arasında bir ayırım var; "oyuncu olmayı kafasına takmış genç" alaylıysa, akademik geçmişi şart koşan kurumlarda çalışamayacaktır. Olsun... Gencin hedefi de zaten bu yönde değilse ve gözleri tiyatro için ışıldıyorsa; o, mutlaka tiyatro yapabileceği bir yer bulur ve her şart altında tiyatro yapar. Oyuncu olmayı "gerçekten istemek" yeterlidir. Tiyatro yaşanarak öğrenilir. 

* * *

Oyuncu adayı arkadaşlarımda genel olarak bir sabırsızlık seziyorum. Oysa tiyatronun hiç bitmeyen bir öğrenim süreci olduğunu biliyoruz. Kültür birikiminin çok önemli olduğu ortada. Bu meslekte oyun izleyerek bile kendimize bir şeyler katabiliyoruz. O zaman akademik/kurumsal çalışmalar biraz da biziz. Donanımlı olmak için çok kitap okumamız ve gündemi takip etmemiz gerekiyor. 

* * *

Sanat, süregeldiği gibi; halkı aydınlatıp bilinçlendirmeli, barış içinde daha güzel bir yaşamı önermeli, üretmeli, mutluluk vermeli ve mutluluğu paylaşmalıdır.

----------------------------------------------------------------

Not1: Söyleşinin tamamına ulaşmak isteyenler için web sayfam: http://www.recelkavanozu.com

Not2: facebook'ta blacksst@hotmail.com yazarak arattığınızda karşınıza çıkan profil bana aittir.

Sevgilerimle..

Şevket